Your place, Systemic work

Stel je voor dat jouw familiesysteem op allemaal plateaus op een berg staat. De emotionele- en energiestroom van die berg gaat van boven naar beneden net als het water van een riviertje. Jij staat in volgorde van geboorte op een plateau op de berg onder je ouders, samen met je broers en zussen, miskramen, geaborteerde kinderen, verzwegen kinderen enz. Wanneer er personen worden buitengesloten (bewust of onbewust) kun je zomaar op die plek terecht komen omdat er daardoor onbalans in het systeem is ontstaan en jij op die plek gaat staan om de balans weer te kunnen voelen.

Wat ook vaak aan de orde is, is dat je te veel verantwoordelijkheid draagt voor je ouders wanneer je hun (onbewuste) trauma’s ervaart en gaat dragen in de hoop dat het dan beter met hen gaat en dus ook met jou. Daar doe je ook heel erg je best voor en je klimt omhoog op de berg. Op deze manier kan je de vader/moeder worden van jouw ouders. Maar het is een illusie dat je pijn van je ouders of van wie dan ook kunt oplossen. Hun pijn wordt er niet minder door en jij draagt verantwoordelijkheid die niet van jou is. Het gevolg is dat jij niet meer kan ontvangen en alleen nog maar kan geven. Jouw ouders kunnen jou niet meer zien en je gaat je heel eenzaam voelen. Wanneer je weer op je plek gaat staan door de verantwoordelijkheid terug te geven (want jij gaat niet over je ouders en anderen) zul je een vervullend leven ervaren. Met alles wat het geeft en kost.